Achteraf gezien twijfel ik of ik het misschien allemaal te graag wilde. Ik wilde te graag dat ze op mij leek. Ik wilde te graag dat ze hetzelfde leven als ik had geleid. Ik wilde te graag dat ze was zoals ik haar interpreteerde. Haar zinnen in de reactiebox waren geen perfect passende puzzelstukjes die het plaatje van haar persoonlijkheid maakten. Ik maakte het plaatje zelf. Ik liet de zinnen binnenkomen en ik maakte er mijn eigen verhaal van. Haar verhalen waren net zo min waar als die van mij.

De ontdekking was ontluisterend. We spraken af in Americain. Op haar initiatief. Ik kom niet graag in dat soort pretentieuze spiegelzalen waar het wemelt van de zelfbenoemde beroemdheden. Ik dronk mijn koffie aan een tafel aan het raam. Ze kwam binnen en herkende me meteen. En terwijl zij gelukzalig lachte, brak mijn spiegel in stukken. Ze was in niks wat ik gecrexeberd had. Het beeld ruilde voor de werkelijkheid en de werkelijkheid voor het beeld. Alleen al het feit dat ze een mens van vlees en bloed was, liet de spiegel barsten.