Enfin. Genoeg verhaal, ik moet terug naar mijn werkelijkheid. En ik zeg het u nog maar een keer: geloof nooit wat u leest op internet.
Daar komt niks dan narigheid van.

Hoewel voor mij alles na onze onmoeting was afgedaan, was het avontuur voor mijn stalkster nog maar net begonnen. Ze had me net in haar marionettendraden gevangen en was niet van plan me daaruit te laten ontsnappen. Ze spamde mijn loginbox volledig plat, mailde me tien keer per dag en volgde nauwlettend iedere stap die ik zette. Op haar eigen weblog wemelde het van de indirecte verwijzingen naar het gebeurde, naar mij, naar onze vermeende band. Waren de beschrijvingen eerst nog speels en humoristisch, later veranderde de toon in boosaardig, grimmig en achterbaks. En van enige lichtvoetigheid en vrolijkheid was niks meer te merken. Alsof een karakterverandering in werking was getreden, zo veranderde haar stijl van licht naar donker. Of eerder: van licht naar zwaar. Ook haar eigen spiegel was blijkbaar gebroken.

Ik heb al die tijd tegen een poppenkastpop geschreven. Haar reacties, mailtjes, het was niets anders dan een veredelde buiksprekersact waarin ik mezelf gespiegeld hoopte. In het houten gezichtje, zonder gezichtsuitdrukkingen en met slechts grove gebaren van de armen kon ik alles wat ik wenste vinden. En zij liet vanonder de vilten lap haar handen en vingers de bewegingen maken waarvan ze dacht dat ik ze graag zag. Haar mond zei de dingen die ik graag hoorde. En zonder een waarschuwende knippering van de plastic poppenogen liet ik alles gretig binnenkomen in mijn spiegelziel.

Hoe dan ook. Na de koffie in Americain stond ik moeizaam op, glimlachte beleefd en zei dat ik snel naar huis moest omdat de katten lang alleen waren. Van het gesprek herinner ik me niets. Alleen de donkere streep uitgroei in haar haar staat me nog voor de geest. Ik was vast van plan haar nooit meer te zien of te spreken, niet per e-mail, noch in het echt.

Achteraf gezien twijfel ik of ik het misschien allemaal te graag wilde. Ik wilde te graag dat ze op mij leek. Ik wilde te graag dat ze hetzelfde leven als ik had geleid. Ik wilde te graag dat ze was zoals ik haar interpreteerde. Haar zinnen in de reactiebox waren geen perfect passende puzzelstukjes die het plaatje van haar persoonlijkheid maakten. Ik maakte het plaatje zelf. Ik liet de zinnen binnenkomen en ik maakte er mijn eigen verhaal van. Haar verhalen waren net zo min waar als die van mij.

De ontdekking was ontluisterend. We spraken af in Americain. Op haar initiatief. Ik kom niet graag in dat soort pretentieuze spiegelzalen waar het wemelt van de zelfbenoemde beroemdheden. Ik dronk mijn koffie aan een tafel aan het raam. Ze kwam binnen en herkende me meteen. En terwijl zij gelukzalig lachte, brak mijn spiegel in stukken. Ze was in niks wat ik gecrexeberd had. Het beeld ruilde voor de werkelijkheid en de werkelijkheid voor het beeld. Alleen al het feit dat ze een mens van vlees en bloed was, liet de spiegel barsten.

Het zal een aantal weken na mijn eerste logpublicaties zijn geweest dat ik een e-mail ontving van haar. Ze wilde over enkele zaken van gedachten wisselen, persoonlijk, niet via mijn weblog. Het ging over onderwerpen die ik in mijn boeken had beschreven. Ze zei mij een groot liefhebber van mijn literatuur te zijn. We wisselden enkele filosofietjes uit, babbelden wat over koetjes, kalfjes en huis, tuin en keukenaangelegenheden en onze woorden raakten meer en meer verweven. Haar goedlachsheid, vlotte pen en de ja, gemxfctliche ambiance leidden tot urenlange mailsessies. Ik geef toe dat ik er erg in op ging. We leken op elkaar. We kwamen erachter dat we vrijwel identieke levens hadden geleid, ook al was ze pas op de helft van dat van mij. En hadden exact dezelfde paden bewandeld. De woordenhonger naar elkaars spiegelleven was op een gegeven moment niet te stillen. De schrijver en het meisje. Het verleden en de toekomst. De werkelijkheid en het beeld.

Het stalkverhaal. Ja, misschien kennen jullie het mens wel. Ze is geloof ik geen onbekende in logland. Laat ik het maar wat omzichtig brengen en niet al te loslippig zijn. Hoe dan ook. Ze kwam regelmatig op mijn log en kirde een hoop lachsalvo’s de ether in. En ja, ik vond dat aardig, ja. Of ze daadwerkelijk gierend achter haar computer zat, valt natuurlijk te bezien, maar het deed mij aan dat ze werkelijk dacht dat ik humor had. Dat stemde mij gunstig. Ik ging er gretig op in. Ja, ik ben ook maar een mens. En mijn vorige log was nu eenmaal behoorlijk grappig. Ik plaatste er nogal eens wat onuitgewerkte verhalen om te proeven wat het publiek ervan zei. Die waren behoorlijk amusant. Dus ergens kon ik het me voorstellen.

Enfin. Weet u wat het is? Nu en dan schemerde er persoonlijkheden door in haar reacties. U zult versteld staan hoe goed u iemand leert kennen aan de hand van enkele zinnetjes in een reactiebox. Enkele zinnetjes breiden zich aaneen tot een groot verhaal. Als precies passende puzzelstukjes vormden de luchtig geschreven opmerkingen een persoon van vlees en bloed. Humoristisch. lichtvoetig, vlot, vriendelijk. Aimabel. Als je iemand leert kennen, ga je er vanzelf een beetje van houden. Een beetje zoals ikzelf was ze eigenlijk. Haar reacties vormden op den duur een spiegel van mijn publicaties. Juist, een spiegel. Ik plaatste een stuk, een verhaal, zij vertelde in haar reacties hxe1xe1r verhaal. Kort, schetsen uit haar leven, summier, maar onmiskenbaar een verhaal. Ik dacht werkelijk dat ik mijn geschreven evenbeeld gevonden had. Waar mijn eigen stukken grotendeels fictie waren, daar schenen mij haar reacties uit het leven gegrepen. Het was alsof ik mijn ware leven gespiegeld onder ogen zag.

Nu afspraak met mijn agent. Later meer.

Ik heb het op mijn vorige log wel eens gehad over mijn haat-liefde verhouding met loggen. Ik ben nu eenmaal gewoon een ouderwetse papierschrijver. Doe mij maar een velletje of wat taaie A4tjes. Hoe stroever het papier, hoe mooier de zinnen. Het snel vervliegende internetgeschrijf is zo vluchtig. Het is moeilijk tot een stijl te komen hier. Het wordt zo snel gezwalk. En niks is waar. Mijn les: geloof nooit wat je leest op internet. Voor je het weet wordt je gelyncht en opgevreten door de heffe des logvolks. Knoop het in je oren. Veel te veel domme mensen hier.

Speaking of which. Ik heb mijn oude weblog trouwens uit de lucht gehaald. Ik ga vanaf nu alleen nog maar hier en alleen nog maar anoniem loggen. Als schrijver ben je vogelvrij voor ziekelijke stalkers. Van die geilaards die klaarkomen als ze je naam zien en je reactiebox dan volspammen met behaagzieke Hahahax92s. Er was xe9xe9n vrouw, die was ziek in heur hoofdje. Het leek allemaal heel leuk in het begin. Maar wacht, de bel gaat. Ik vertel morgen verder.

Eerste exemplaar van laatste boek vandaag binnengekregen van de drukker. De molen kan in werking. Wel tevreden. Nu naar PrimeTimeprogramma. Ze moeten mijn wallen nog wegpoeieren.

Vanmorgen wat getypt aan een ideetje waar ik mee bezig ben. Moet iets worden in samenwerking met een politiek cartoonist. Kan die vent alleen niet te pakken krijgen. Zit zeker op zijn fineliner te knagen in een godvergeten strandhuisje. Ik vraag me af wat er mis is met Amsterdam. WAT DE FOK IS ER MIS MET AMSTERDAM? Ik vind dat iedereen in Amsterdam moet gaan wonen. Het enige echte Nederland. Alle provincialen de deur uit.

Maar goed, wat ik dus wilde zeggen: ik had dus eindelijk weer eens tijd om te schrijven. Mens, het enige dat ik tegenwoordig de hele dag doe is op en neer vliegen tussen dat wereldvreemde journalistenvolk en achterlijk televisiegepeupel.

Vandaag overleg met mijn agent gehad over de presentatie van het laatste boek. Hij wil een grootse lancering met zoveel mogelijk mediakermis. Dan kunnen we meteen de nadruk leggen op de vierde druk van mijn vorige boek en alle lovende recensies. Straks nog een interview afgeven voor een stadskrant en ik werd gebeld door de redactie van Bekend Primetimeprogramma. Of ik volgende week vijf minuten wil komen volpraten. Vijf minuten ja. Of ik in vijf minuten kan uitleggen waar mijn boeken over gaan. Belachelijk. Televisieidioten.